Wypowiedź na czasie
Fragment felietonu znanego polskiego pisarza - Andrzeja Szczypiorskiego, napisanego dla tygodnika "POLITYKA".
...Czasem przychodzi mi do głowy, że w tym właśnie najmocniej się różnię od naszych rozmaitych dętych "patriotów", którzy mają gęby pełne miłości ojczyzny i wciąż oburzeni wołają, że ja Polski nie kocham. Nie pozwalają marnego słowa na nasze głupstwa i ciemniactwo powiedzieć, ale sami nigdy palcem nie kiwnęli, nigdy nawet najmniejszego ryzyka nie podjęli, by coś w Polsce polepszyć, poprawić, ucywilizować. Zawsze potakiwali tym, co byli silniejsi. W każdej sytuacji okazywali świetnie wytresowany oportunizm i lepkie karierowiczostwo, ale też każdego dnia od rana do wieczora mieli gęby pełne polskości i Polski, a tych, co się ośmielili nasze grzechy piętnować, głupstwo nasze nazywać po imieniu - błotem obrzucali. Znam ich na pamięć, tych nieugiętych rycerzy dumy narodowej, którzy jeszcze kilkanaście lat temu pod dyktando partyjnych dyrygentów pisali swoje durne kawałki, a dzisiaj krzyżem polegują w kruchcie i głupstwa gadają, jak bardzo byli dawniej przez komunę prześladowani na tych swoich zagranicznych stypendiach, na redakcyjnych posadkach albo wręcz w aparacie ówczesnej władzy, czy w tak zwanych wtedy "stronnictwach sojuszniczych". Jest niemal jakaś prawidłowość w tych postawach, że im kto bardziej był wobec komuny posłuszny, tym mocniej dzisiaj zachwala swoją rzekomą nieugiętość. Trzeba to jednak traktować wyrozumiale, a nawet z odrobiną, przyjaznego lekceważenia, bo jest sensem i istotą demokracji, że zapewnia równość praw nie tylko ludziom rozumnym i porządnym, lecz także głupcom, łobuziakom, a nawet kanaliom. I tak właśnie jest dobrze. Jeśli bowiem Bóg stworzył głupotę i małość, to trzeba uznać ich prawo do istnienia. Ale warto jednak nazywać rzeczy po imieniu...
Przygotował: W.W.
