Czy wiecie że?
Rok 1963
Na skwerze obok przychodni
rejonowej przy ul. Wolności odsłonięty został Pomnik Wdzięczności,
Męczeństwa i Braterstwa Broni. W okresie PRL było to
miejsce odbywania ważniejszych uroczystości państwowych i
manifestacji patriotycznych. Autorem i wykonawcą pomnika był
artysta rzeźbiarz z Bielska-Białej Antoni Biłka.
Powstał Rezerwat
"Romanka" o powierzchni 98,45 ha dla ochrony boru świerkowego
regla górnego pierwotnej Puszczy Karpackiej. Położony jest
w wierzchołkowej części szczytu Romanka na wysokości
1150-1366 m.
W związku z budową zapory
na Sole w Tresnej, dokonano ekshumacji zwłok na cmentarzu w
Starym Żywcu i przeniesiono je na cmentarz Przemienienia Pańskiego.
W Żywcu wybuchła epidemia
tyfusu brzusznego. Szpital żywiecki nie mieścił chorych.
Zmarło kilka osób. Przyczyną były rozkopy związane z
budową kanalizacji i wodociągów i związane z tym trudności
w zaopatrzeniu w wodę.
Rada Miejska przyjęła
hipotetyczną datę nadania Żywcowi praw miejskich na lata
1260-1270. Było to konieczne ze względu na planowane obchody
jubileuszu 700-lecia miasta.
W pracowni urbanistycznej
WRN w Krakowie powstał plan perspektywicznego
zagospodarowania przestrzennego miasta. Cechą tego planu było
skoncentrowanie budownictwa przemysłowego i składów
towarowych na lewym brzegu Soły, natomiast na prawym brzegu
usytuowano budownictwo mieszkaniowe i rekreacyjne. Na
budownictwo niskie przeznaczono Sporysz, Śródmieście i Górę
Burgałowską.
Fabryka Papieru obchodziła
130-lecie powstania (1833-1963). Na tę okoliczność do Żywca
zjechało liczne grono zacnych gości z wicepremierem Zenonem
Nowakiem na czele. Zakład wydał monografię fabryki.
W 1833 r. powstała tu mała
fabryczka tektury. W okresie międzywojennym zakład znany był
z produkcji bibułki papierosowej. (Patrz też pod rokiem
1930).
W latach 1961 - 1964 w Żywcu
wybudowano 640 mieszkań, z tego najwięcej z rad narodowych,
z budownictwa zakładowego - 144, z budownictwa spółdzielczego
- 30, z budownictwa indywidualnego - 91. W budowie były wtedy
osiedla: Parkowe, Krasińskiego i Powstańców Śląskich.
W Koszarawie powstała grupa
inicjatywna do założenia we wsi spółdzielni zdrowia. Grupa
ta zwerbowała do grudnia 210 chętnych do założenia spółdzielni.
Wybrano zarząd i radę nadzorczą. Zarząd wydzierżawił
budynek i zatrudnił lekarza. Spółdzielnia stała się
faktem. W 1974 r. spłonął budynek Sobańskiej. Spółdzielnię
przeniesiono do Józefa Mrowca. W 1975 roku spółdzielnie
zdrowia w całym kraju, w tym spółdzielnia koszarawska,
zostały rozwiązane. Majątek przejęło państwo, a w
miejscu spółdzielni powstał Ośrodek Zdrowia. Wycofane ze
spółdzielni udziały jej członkowie przeznaczyli na budowę
ośrodka zdrowia oddanego do użytku w 1984 roku. Ośrodek
powstał ze środków NFOZ. Powstał gabinet internistyczny,
pediatryczny, stomatologiczny, zabiegowy, poradnia D oraz
apteka. W ten sposób dzięki wytrwałości i uporowi mieszkańców
wieś dorobiła się publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
Rozpoczęło się wdrażanie
nowych programów nauczania związanych z przedłużeniem
nauki w szkołach podstawowych o jeden rok. W roku szkolnym
1966/67 88 szkół 7-klasowych w powiecie powiększyło się o
klasę ósmą. 1 września 1968 roku nowi absolwenci wkroczyli
w progi szkół ponadpodstawowych.
W Milówce zmarł Michał
Jeleśniański, rolnik na 12-morgowym gospodarstwie, garncarz
i ortopeda - amator, składacz złamanych kości, komendant
OSP w Milówce i komendant rejonu, najbliższy współpracownik
Feliksa Koczura.
Redaguje Hieronim Woźniak
