Czy wiecie że?
Był rok 1951 - 5 lat po wojnie
Od 1949 roku nastąpiła w kraju, w tym w Żywcu, szybka likwidacja sektora prywatnego w handlu
i usługach. W mieście handel i usługi przechwyciła Powszechna Spółdzielnia Spożywców "Społem" (PSS "Społem"). W Żywcu PSS "Społem" posiadała 22 sklepy spożywcze, jeden owocowo- warzywniczy, jeden cukierniczy, dwa chemii gospodarczej, 5 tekstylno-odzieżowych, 10 masarskich,
6 z pieczywem, 7 zakładów usługowych, 3 gospody, 2 stołówki, 2 bary, jedną kawiarnię, jedną masarnię, jedną ciastkarnię, jedną wytwórnię wód gazowanych. W roku 1958 PSS miała już w Żywcu 60 sklepów. Malała ilość sklepów prywatnych. Na podstawie umowy z PZGS, PSS opanowała w całości handel i usługi na terenie Węgierskiej Górki.
Na bazie przedwojennej przetwórni owoców
i jagód - Furhmanna przy ul. Dworcowej 22 powstały Żywieckie Zakłady Przetwórcze "Las" podległe Zjednoczeniu Leśnej Produkcji Niedrzewnej.
W chwili przejęcia zakład zatrudniał 26 pracowników. Uruchomiono tu produkcję dżemów, syropów, soków i win owocowych. W latach 60. i 70. w zakładzie tym rozbudowany był system pracy nakładczej.
O ile z kolejami uporano się dość szybko,
o tyle pozostałe drogi i mosty w 99% o nawierzchni tłuczniowej były problemem gospodarczym numer jeden. Sieć dróg gminnych remontowana była przy pomocy szarwarków, a na drogach pozostałych zaobserwować można było kupy kamieni, a obok nich dróżników odpowiedzialnych za stan nawierzchni powierzonego im odcinka drogi. Inwestycje drogowe były i są bardzo kosztowne. One to pochłaniały znaczny odsetek budżetów gminnych i budżetu powiatowego. Pierwszą nawierzchnię smołową położono na drodze relacji Żywiec-Bielsko. W roku 1951 oddano do użytku żelbetonowy most na rzece Koszarawie w Jeleśni. Na odbudowę czekał most na Sole w Żywcu i wiele innych mostów drewnianych w całym powiecie. Na 42 km dróg miejskich, tylko 5 km posiadało trwałą nawierzchnię.
W roku 1947 szpital żywiecki posiadał 120 łóżek i zatrudniał 7 lekarzy. W roku 1951 szpital został rozbudowany. W powiecie zatrudnionych było 19 lekarzy, 37 położnych, 25 pielęgniarek i 8 dentystów. Czynnych było 9 ośrodków zdrowia.
Do roku 1957 powstały 3 dalsze ośrodki zdrowia, jedna spółdzielnia zdrowia, 7 przychodni zakładowych, 4 punkty lekarskie, 3 izby porodowe. Powstała Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna (SANEPID), powiatowa przychodnia specjalistyczna.
W roku 1957 w powiecie zatrudnionych było już 39 lekarzy. Do najważniejszych problemów zdrowotnych tego okresu należało zwalczanie nowej choroby Heinego Medina i szerzącej się gruźlicy.
W roku 1970 szpital w dalszym ciągu dysponował 283 łóżkami. Ulokowany był w 4 budynkach. W nowym budynku planowanym pierwotnie na mieszkania dla lekarzy ulokowano oddział dziecięcy na 50 łóżek. Nowy budynek wzniesiono też dla potrzeb oddziału wewnętrznego na 69 łóżek. W budynku głównym XIX-wiecznym była ginekologia i położnictwo - 45 łóżek i chirurgia - 76 łóżek. W oddzielnym budynku znajdował się oddział zakaźny - 42 łóżka.
Szpital zatrudniał w 1970 roku 18 lekarzy, 65 pielęgniarek, 10 położnych i 7 laborantów. Przy żywieckim szpitalu dobrze funkcjonował Punkt Krwiodawstwa i zmodernizowana pracownia rentgenologiczna. W roku 1951 uruchomiono
w Żywcu stację pogotowia ratunkowego.
W roku 1961 w Fabryce Papieru tamtejsze koło PCK zorganizowało pierwszą zbiorową akcję oddawania krwi. W roku 1983 powstała przy PCK
w Żywcu Rada Powiatowa Honorowych Dawców Krwi z przewodniczącym Janem Jastrzębskim na czele. Jego następcą był Janusz Grajcarz, a po nim Wiesław Tomiczek. W latach 90. żywiecka Rada HDK należała do najaktywniejszych na Podbeskidziu.
Z połączenia dwóch siostrzanych miast, rozdzielonych rzeką Białą powstał jeden organizm miejski pod nazwą Bielsko-Biała. Do 1918 roku Biała wchodziła w skład Galicji pod zaborem austriackim, zaś Bielsko do Prus. W okresie międzywojennym Bielsko było miastem o dużej liczbie ludności niemieckiej, skąd przylgnęła do niego nazwa Mały Berlin.
Redaguje Hieronim Woźniak
|
