ŁĘKAWICA
 Na tarczy herbowej podzielonej na 4 pola gmina demonstruje wszystko, co ma najlepszego, czym chce przyciągnąć inwestorów, letników i turystów. Jest 5 gwiazdek oznaczających 5 wsi wchodzących w skład gminy, jest złota tarcza słoneczna, fragment spalonego zabytkowego kościoła - dawnej chluby gminy i nie tylko gminy, uprawne pola na złotym tle przypominające złote łany pszeniczne i wijąca się wśród łąk rzeka Kocierzanka - bo jak pisze A. Komoniecki: "Łękawica, iż gdzie ta wieś jest łąki same bywały, których więcej w Państwie Ślemieńskim nie było".
Wójt zaś gminy Stanisław Baczyński w wydanym na 10-lecie reaktywowania gminy (w 1999 r.) folderze tak oto zachwala jej walory: "Tam gdzie nieskażona natura, pod lazurowym niebem, otoczona lasami oraz spływającymi ze wszystkich stron wartkimi strumykami krystalicznej wody, leży gmina Łękawica. Urokliwe krajobrazy i sprzyjający mikroklimat oraz serdeczność, gościnność i pracowitość mieszkających tutaj ludzi, gwarantują, że każdy chcący wytchnąć w wiejskiej ciszy, znajdzie tutaj skrawek miejsca dla siebie".
 Gmina położona jest u podnóża Beskidu Małego, na wysokości od 400 do 700 m n.p.m. Zajmuje obszar 42 km2, a zamieszkuje ją 4329 mieszkańców. 70% powierzchni gminy zajmują lasy o zróżnicowanym drzewostanie. Od północy Łękawica graniczy z gminami Porąbka i Andrychów, od strony wschodniej ze Ślemieniem, a od południa z gminą Gilowice, zaś od zachodu z miastem Żywiec i na niewielkim odcinku z gminą Czernichów. Podzielona jest na 5 sołectw: Łękawicę, Kocierz Moszczanicki, Kocierz Rychwałdzki, Okrajnik i Łysinę. Stoki wzniesień rozcięte są siecią dolin płynących przez nią potoków zasilających Kocierzankę, która wije się po terenie całej gminy uchodząc na granicy z Gilowicami do rzeki Łękawka, a dalej do Soły. Północna granica gminy biegnie naturalną linią
w terenie - grzbietem pasma Leskowca - Łamanej Skały, przez Jaworzynę (861 m n.p.m.), Góry Maleckie (844 m n.p.m.) Przełęcz Kocierską. Pozostałe granice nie mają charakteru naturalnego. Najwyższe wierzchołki gminy znajdują się w grzbiecie ograniczającym ją od północy. Góra Wielka osiąga wysokość 875 m n.p.m., zaś Cieszków Groń osiąga wysokość 775 m n.p.m. Punkt najniższy w gminie leży na wysokości około 360 m n.p.m., w miejscu gdzie Kocierzanka opuszcza teren gminy uchodząc do rzeki Łękawki. Bliskość zbiornika wodnego, jakim jest Jezioro Żywieckie, czyni gminę turystycznie bardzo atrakcyjną.
Na temat rolnictwa i jego perspektyw w gminie wypowiedział się wójt Stanisław Baczyński.
Rolnictwo w gminie wygląda tak, jak w całym kraju, czyli ci najstarsi, najbardziej wytrwali rolnicy tracą już chęci do uprawiania ziemi z powodu takiej, a nie innej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Moim zdaniem dla tego terenu potrzebny jest program indywidualny albo do obszarów wiejskich albo do tego typu gospodarstw. Nie da się gospodarstwa położonego 400 m n.p.m. porównać z gospodarstwem 400-hektarowym. Jestem zwolennikiem funkcjonowania ustawy górskiej, czyli funkcjonowania specjalnych rozwiązań, albowiem uprawa roli w górach ma inny charakter, wymaga innego nakładu pracy, innych środków, innej mentalności ludzi itd. Jedno jest pocieszające, że politycy zdają sobie sprawę, że tereny górskie wymagają specjalnego potraktowania.
Co do przyszłości tutejszego rolnictwa w świetle przystąpienia do Unii Europejskiej jest to wielka niewiadoma. Jeżeli jest to wieś, to będzie tu jakieś rolnictwo, ale jakie ono będzie trudno dziś na ten temat coś powiedzieć. Na pewno potrzebne są jakieś programy, które zagwarantują jakieś dochody tym ludziom, którzy pozostają na wsi i próbują się z tej działalności utrzymać. Unia Europejska to szereg wyzwań i przeobrażeń, które albo zostaną albo nie zostaną zaakceptowane. Pamiętać musimy o tym, że jest to wielkie wyzwanie intelektualne, świadomościowe, związane ze zmianą mentalności i zaakceptowanie pewnych rozwiązań, które w Europie już się sprawdziły, a jednocześnie dołożenia tych wszystkich uwarunkowań i rozwiązań, które pojawiają się w polskiej tradycji, kulturze i wsi podbeskidzkiej. Należy nie tylko przyjmować wzory, ale również kształtować to, co ma być przyszłością tego środowiska.
Bezrobocie w gminie jest mniej więcej takie same jak na Żywiecczyźnie i co przykre ma tendencję wzrostową. W miarę możliwości próbujemy tworzyć pojedyncze miejsca pracy, natomiast nie jest to sposób na rozwiązanie tego problemu. Potrzebne jest podejście strukturalne i wielostronne, by skutki łagodzić. Likwidacja miejsc pracy w Żywcu, w Bielsku, w kopalniach momentalnie ma przełożenie na naszych mieszkańców. Nie udało się na wsi wygenerować tylu miejsc pracy, by ci ludzie znaleźli zatrudnienie tu na miejscu.
 Ekologia, drogi i łączność. Gmina Łękawica od kilku lat realizuje program rozwoju gospodarczego oparty o respektowanie praw przyrody. Działania te mają na celu dbałość o środowisko naturalne oraz nie dopuszczenie do degradacji szczególnych walorów krajobrazowo-przyrodniczych. Plan strategiczny obejmujący tę problematykę realizowany jest w kilku obszarach. Gmina posiada biologiczną oczyszczalnię ścieków, do której odprowadzane są ścieki z części gminy. Prace projektowe dotyczące kanalizacji wykonane są w 100%. Dalsze prace w zakresie kanalizacji realizowane będą w ramach programu "Ochrona Wód Jeziora Żywieckiego" wspieranego z funduszów Unii Europejskiej.
W 1996 roku zakończono budowę wodociągu gminnego wraz
z ujęciem wody, ocenianym jako jedno z najlepszych na Żywiecczyźnie, dostarczającym wysokiej klasy wodę do gospodarstw domowych. Budowa wodociągów - to zadanie w toku realizacji wykonane obecnie w 60%. Są tereny cierpiące na brak wody, np. Łysina.
 W 1997 roku w ramach Spółki "Beskid" w Żywcu rozpoczęto zbiórkę odpadów segregowanych "u źródła", gdzie poprzez system kolorowych worków odbierane jest szkło białe i kolorowe, złom, plastik oraz odpady nie podlegające recyklingowi. Z biegiem czasu akcja zaczęła nabierać coraz większych rozmiarów. Obecnie 90% gospodarstw domowych prowadzi regularną segregację wytwarzanych odpadów. 2 razy w roku prowadzona jest akcja "sprzątania świata" i "czystości wód i potoków," w których gmina aktywnie uczestniczy. W podobny sposób prowadzone są również zbiórki różnego rodzaju odpadów, które ze względu na swoje rozmiary lub ich charakter nie podlegają segregacji.
W ramach działalności ekologicznej gmina podjęła decyzję
o stopniowym przechodzeniu na ogrzewanie ekologiczne. Takie rozwiązania zastosowane zostały już w dwóch budynkach szkolnych i znakomicie spełniają swoje funkcje. Estetyka tej gminy jest jednym z celów przewodnich działalności samorządu. Długookresowe plany obejmują całkowite wyeliminowanie czynników szkodliwych dla tego pięknego regionu i zachowanie niepowtarzalnych jego walorów.
W VI edycji Narodowego Konkursu Ekologicznego pod patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej Aleksandra Kwaśniewskiego gmina Łękawica uhonorowana została jako jedyna w województwie śląskim tytułem "Gmina Przyjazna Środowisku".
 Udało się wyremontować drogę wojewódzką relacji Górki (Upadek) - Andrychów, udało się też przy udziale gminy dokonać modernizacji dróg powiatowych na terenie gminy. W zakresie telefonizacji kablowej i komórkowej gmina posiada pełne zabezpieczenie
i pokrycie potrzeb.
Pod względem administracyjnym wsie należące obecnie do gminy Łękwica przechodziły różne koleje. W latach 1934-1954 Łękawica z obecnie należącymi do niej sołectwami należała do gminy Gilowice, potem (1954-1972) były gromady, przeważnie jednowioskowe, a co najwyżej 2-3 wioskowe. W roku 1973 powstała duża gmina z siedzibą w Łękawicy z 7 sołectwami. Po dwóch latach, w roku 1975 podjęto decyzję o likwidacji gminy Łękawica i włączeniu jej do gminy Gilowice Ślemień z siedzibą
w Gilowicach. W 1990 roku przedstawiciele społeczności lokalnej rozpoczęli starania o przywrócenie podziału administracyjnego na tym terenie sprzed roku 1975. Poczynania te zakończyły się restytucją gminy w jej obecnych granicach z wioskami - sołectwami: Łękawica, Kocierz Rychwałdzki, Kocierz Moszczanicki, Okrajnik, Łysina.
Życie społeczne i polityczne koncentruje się wokół wyborów kiedy zawiązują się konwenty wyborcze reprezentujące poszczególne partie polityczne. Są one odbiciem tego, co w tym zakresie dzieje się na rynku politycznym kraju. Z innych organizacji wymienić należy 4 jednostki OSP, 2 kółka rolnicze w Łękawicy i Kocierzu Moszczanickim, co jest w pewnym sensie ewenementem, bo gdzie indziej wszystkie upadły. 5 kół gospodyń wiejskich, które kwitną, prężny klub honorowych dawców krwi, i koło Związku Kombatantów i Osób Represjonowanych. Do tego należy dołączyć rady sołeckie, które są normalnie wpisane w krajobraz wsi.
 Kościół i parafia. Do roku 1992 Łękawica mogła poszczycić się wspaniałym, zabytkowym dre-wnianym kościołem z 1547 r. zbudowanym w stylu śląsko-małopolskim. Niestety, w roku 1992 pożar strawił doszczętnie zabytek wraz z bezcenną polichromią - dziełem żywieckiego malarza Fabiana Sabinowicza. Pożar był wielkim szokiem dla mieszkańców gminy i diecezji bielsko-żywieckiej. Jedyną pozostałością po tamtym kościele jest grota z figurą Matki Boskiej Różańcowej, stojąca u podnóża miejsca, w którym stał kościół.
Obecnie na tym samym prawie miejscu stoi nowy kościół, wybudowany w czynie społecznym, w ciągu
5 lat, dzięki ofiarności i wysiłkowi wszystkich mieszkańców, wsparciu parafii
z diecezji bielsko-żywieckiej i archidiecezji krakowskiej oraz ogromnemu zaangażowaniu ks. kanonika Jerzego Smalcerza, poświęcony w 1997 r. Nowy kościół zachował patronat utraconej w pożarze świątyni Świętego Michała  Archanioła oraz Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Jednak w pamięci każdego mieszkańca pozostanie na zawsze ten poprzedni. Do parafii należą: Łękawica, Łysina, Kocierz Moszczanicki, Kocierz Rychwałdzki i Okrajnik. Do dyspozycji wiernych są dwie kaplice.
W Okrajniku pw. Matki Bożej Różańcowej i Kocierzu Rychwałdzkim p.w. Niepokalanego Serca NMP poświęcona w 1981 r. Z parafii pochodzi ojciec Michał Tomaszek (1960-1991) Franciszkanin zamordowany w czasie pełnienia misji ewangelizacyjnej w Peru przez terrorystów "Świetlistego Szlaku" wraz z drugim księdzem - ojcem Zbigniewem Strzałkowskim. Jego imię nosi hala sportowa w Łękawicy.
Oświata i kultura. W gminie istnieje jedno gimnazjum gminne w Łękawicy i 3 szkoły podstawowe 6-klasowe w Łękawicy, Kocierzu Moszczanickim i Okrajniku. Zlikwidowana została szkoła w Łysinie, a w Kocierzu Rychwałdzkim pozostały klasy najmłodsze. Dzieci szkolne z tych miejscowości dowożone są do Łękawicy.
GOK-u nie ma, bo mimo, że od restytucji gminy upłynęło 12 lat cały czas jesteśmy stale na dorobku - mówi wójt. Dotychczasowy dorobek jest imponujący, w perspektywie będziemy myśleć o instytucjach kultury w szerszym zakresie.
 alt="Marian Gołek
długodystansowiec">Pewnym sukcesem jest przeniesienie biblioteki do nowych pomieszczeń w budynku socjalnym i połączenie jej
z Gminnym Centrum Informacyjnym
i kawiarenką internetową. Zespół "Okarynka" wymaga wsparcia z różnych stron. Potrzeby w zakresie kultury spełnia gimnazjum, zespoły tam istniejące i wszystko co dzieje się wokół nauczycieli szczególnie muzyki i zajęć plastycznych oraz kół gospodyń i OSP. Gmina wydaje biuletyn informacyjny "Wieści gminne" i prowadzi na bieżąco stronę internetową.
W Łękawicy mieszka rzeźbiarz ludowy Józef Hulka. Rzeźbi
w drewnie wraz ze swoją żoną Anną. We własnym domu urządził galerię udostępnianą do zwiedzania. Niedawno Państwo Hulkowie obchodzili 50-lecie pracy twórczej.
W sierpniu 2000 r. w sali wystaw Żywieckiego Ośrodka Kultury czynna była wystawa prac Anny i Józefa Hulków z Łękawicy, wieńcząca 50-lecie ich wspólnej pracy twórczej. Podczas uroczystości otwarcia wystawy, Państwo Hulkowie uhonorowani zostali odznaką "Za zasługi dla województwa bielskiego”
i medalem pamiątkowym 20-lecia pontyfikatu Jana Pawła II. Te zaszczytne wyróżnienia nie są jedynymi, jakie otrzymali Państwo Hulkowie. Mają oni na swoim artystycznym koncie liczne nagrody i wyróżnienia za udział w lokalnych, wojewódzkich
i ogólnopolskich konkursach twórczości ludowej. Najbardziej prestiżową z nich jest Nagroda im. Oskara Kolberga, będąca największym polskim odznaczeniem przyznawanym twórcom ludowym.
 Józef Hulka we wczesnej młodości malował sceny biblijne. Potem zaczął rzeźbić, a następnie malować na szkle. Jego żona Anna zajmowała się w młodości zdobnictwem bibułkowym, a później podobnie jak jej mąż zaczęła uprawiać malarstwo na szkle i rzeźbę.
Największą sławę przyniosły Hulkom kunsztownie wykonane szopki kolędnicze, często piętrowe, z zestawem lalek - kukiełek,
w których prócz Świętej Rodziny, występuje śmierć, ksiądz, żyd, diabeł, policjant itp. postacie. W pracy nad szopką pan Józef buduje szopkę, a pani Anna dopracowuje szczegóły i przygotowuje stroje kukiełek.
Tematem prac w drewnie i na szkle są sceny z życia wsi, obrzędy oraz postacie historyczne i literackie. Przykładem może tu być rzeźba królowej Jadwigi ofiarowana Ojcu Świętemu. Dominuje jednak tematyka biblijna, Chrystus Frasobliwy, Matka Boska i wizerunki świętych. Tworzywem jest drewno lipowe, brzoza i olcha. Gotowe rzeźby są malowane lub pozostawione w stanie surowym.
Józef Hulka ima się także pisarstwa. Ma na swoim koncie pieśni pogrzebowe, teksty do przedstawień jasełkowych i pastorałki, wydane ostatnio w zbiorku "Hej kolęda będzie".
Prace Państwa Hulków spotkać można w licznych galeriach,
w muzeach etnograficznych, a także w zbiorach prywatnych. Prezentowane były w Niemczech, Słowacji, na Węgrzech i w Czechach.
W roku 1991 w ich domu w Łękawicy założyli izbę pracy twórczej, w której można podziwiać ich dorobek artystyczny. Oprócz Hulków w gminie tworzą: Janusz Popielarczyk - malarz, Jerzy Dziki i Henryk Kania - malarstwo i rzeźba, Zofia Biegun i Joanna Piętka - bibułkarstwo. Tradycje kulturalne podtrzymuje miejscowe koło gospodyń.
 Zabytki, turystyka, rekreacja i wypoczynek. Gmina do turystycznych, jak do tej pory nie należy, ale aspiracje takie i możliwości posiada. Jest tu raj dla myśliwych, grzybiarzy i miłośników przyrody. Tereny te ze względu na swój górzysty charakter i spore rozdrobnienie gospodarstw tworzą swego rodzaju mozaikę różnokolorowych pól uprawnych, łąk i pastwisk. W tą wielobarwność dosyć często wkomponowane są stare drewniane zagrody otoczone sadami. Wszystko to sprawia wrażenie cichej, spokojnej wsi, gdzie codziennych obowiązków i pracy nic nie zakłóca. Bogactwem tej ziemi są: czyste powietrze, doskonała woda, piękne krajobrazy, różnorodność świata fauny i flory oraz atrakcyjne, nie w pełni jeszcze zagospodarowane, tereny przeznaczone pod rozwój bazy turystycznej i rekreacyjnej. Gwarantujemy doskonały wypoczynek, ciszę w otoczeniu atrakcyjnych terenów leśnych, amatorom wędrówek pieszych i rowerowych polecamy szlaki turystyczne, zapalonym myśliwym - lasy z liczną zwierzyną, wędkarzom czyste rzeki i potoki oraz pobliskie systematycznie zarybiane Jezioro Żywieckie, < a miłośnikom wspinaczek skałkowych zapewniamy ciekawe, naturalne tereny treningowe. Zwolennicy bezkrwawych polowań mogą uwiecznić obiektywem wspaniałe okazy jeleni, czy rzadko spotykanych gatunków ptaków. Jesienny wysyp grzybów zaprasza do naszych lasów zbieraczy indywidualnych
i w zorganizowanych grupach. Wszyscy mogą tu przeżyć niezapomniane przygody. Wierzymy, że przedstawione tu informacje na długo zapadną w Państwa pamięci, co zaowocuje wieloletnią przyjaźnią z naszą gminą i jej okolicami - zapewniają włodarze gminy.
Przygotowujemy się do ożywienia gminy w zakresie turystyki
i wypoczynku. Są zaprojektowane ścieżki rowerowe, szlaki spacerowe, pola namiotowe, koło tego trochę gastronomii i urządzeń sanitarnych. Gmina nie posiada jakichś ekstra zabytków, ale są ciekawe przydrożne kapliczki, zabytkowe już przykłady dawnego budownictwa drewnianego mieszkalnego i gospodarskiego. Są zaczątki gospodarstw agroturystycznych. Przykładem są Stanisława i Mieczysław Kolonkowie z Łękawicy - 15 miejsc noclegowych i pani Anna Witkowska w Kocierzu Moszczanickim - 25 miejsc noclegowych, przymierzają się inni, którzy na razie podpatrują tych co już działają.
Godne i polecane do zwiedzenia są:
W lasach Kocierza Moszczanickiego 50-hektarowy rezerwat "Szeroka" utworzony w 1960 r. Zajmuje południowe, wschodnie i zachodnie stoki Wielkiej Góry (879 m n.p.m.) i Wielkiego Cisownika (853 m n.p.m.) w Górach Zasolskich. W drzewostanie dominuje buk, udział jodły wynosi około 20%, sporadycznie występuje również jawor. W 83% rezerwat porasta różnowiekowy las w wieku 50 do 210 lat o naturalnym charakterze. Jest to rezerwat częściowy, w którym podlega ochronie fragment dolnoreglowej buczyny karpackiej z pomnikowymi okazami jodeł i buków.
Chatka studencka. Schronisko położone w przysiółku Zakocierz na stokach Potrójnej. Ma około 40 miejsc. Najlepiej dojść z przystanku PKS Kocierz Basie szlakiem chatkowym (40 minut), oznaczonym żółtymi słoneczkami lub z Przełęczy Kocierskiej (ok. 1,5 godziny). Rezerwacje telefoniczne: (090) 530-214. Schronisko jest czynne bez przerwy, posiada radio CB. Można pytać o ciekawe muzyczne imprezy. Jest to miejsce ciekawych spotkań młodzieży, gdzie można przenocować i spędzić szalony weekend nie tylko
w towarzystwie wspaniale bawiących się turystów.
Zespół skał bazaltowych w Łysinie. W najwyżej położonej wiosce w Łysinie znajduje się wspaniały zespół skał bazaltowych, które nazwano zamczyskami, gdyż wokół tych skał przez całe wieki krążyły przedziwne legendy. Jedna z tych legend mówi, że stał tam kiedyś zamek, inna, że było tam podziemne przejście, które miało długość wielu kilometrów.
 Ale największą zaletą tych skał jest ich wielkość i przedziwne kształty, które zachwycają każdego zwiedzającego. Pionowe ściany skalne są wykorzystywane do celów treningowych wspinaczki skałkowej. Trafić na te okazy martwej natury najłatwiej idąc zielonym szlakiem przez Ścieszków Groń.
Szosa Kocierska. Przez gminę przebiega przepiękna pod względem widokowym droga relacji Żywiec - Andrychów przez Przełęcz Kocierską (718 m). Na mapie drogowej - droga nr 781. Zaczyna się w Łękawicy - Górki albo przy Upadku, biegnie przez Kocierz Moszczanicki.
Szosa ta wybudowana została na polecenie cesarza austriackiego Józefa II w latach 1784-1788 rękoma więźniów z Wiśnicza
i Spielberga w Brnie na Morawach i nosiła wówczas nazwę drogi cesarskiej nr 20. Szosą tą w roku 1805 odbywał podróż do Rycerki hrabia Ludwik de Laweaux i już wtedy chwalił uroki krajobrazu
i roztaczające się z tej drogi widoki. W roku 1827 A. Sydow zatrzymał się na Przełęczy Kocierskiej, gdzie jak twierdzi, stała zupełnie przyzwoita gospoda. Dziś na Przełęczy stoi ośrodek wypoczynkowy "Kocierz" z basenem kąpielowym, a na północnym stoku Przełęczy do dyspozycji narciarzy zainstalowano wyciąg.
Pomniki. Na terenie gminy zlokalizowane są 3 pomniki upa-
miętniające ważne wydarzenia
z okresu I i II wojny światowej. W Łękawicy obok gminy obelisk ufundowany w 1930 r. dla upamiętnienia poległych mie-szkańców gminy w I wojnie światowej i w wojnie bolszewickiej. W Kocierzu Moszczanickim obok szkoły stoi pomnik dla uczczenia 15 powieszonych tu przez okupanta Polaków. W Kocierzu Rychwałdzkim, ul. Turystyczna, przy drodze powiatowej nr 321 stoi obelisk upamiętniający miejsca walki i męczeństwa żołnierzy Armii Krajowej na Żywiecczyźnie.
Wizja rozwoju gminy. Atrakcyjne miejsce w województwie śląskim, gdzie społeczność lokalna dumna ze swej przeszłości, identyfikuje się ze swym środowiskiem i dąży do budowy społeczeństwa obywatelskiego, które współpracując z władzami administracyjnymi i samorządowymi przykłada wielką wagę do rozwoju oświaty, kultury, wychowania i doskonalenia usług medycznych; osiągania wysokiego poziomu infrastruktury technicznej oraz aktywnej ochrony środowiska naturalnego, tworzenia nowych miejsc pracy poprzez rozwój przedsiębiorczości oraz kreowania gminy jako atrakcyjnego miejsca rekreacji i wypoczynku.
Dotychczas dominującą funkcją gminy było rolnictwo, zaś zadaniem gminy pomoc w realizacji tego trudnego w warunkach górskich zadania. Funkcja ta realizowana była przez znaczną liczbę drobnych prywatnych gospodarstw domowych, które produkowały żywność głównie na własne potrzeby. Z biegiem czasu obserwujemy, że coraz większa liczba gospodarstw przestaje prowadzić swoją działalność, w niewielkim zakresie ustępując miejsca specjalizacji rolniczej. Jednakże w znaczącej części jest to rezygnacja na rzecz działalności pozarolniczej. Szczególne walory krajobrazowo-przyrodnicze jak znaczna lesistość terenu, korzystny mikroklimat, czysta woda, bliskość głównych tras komunikacyjnych, sprawiły, że władze gminy wiążą z nimi plany na przyszłość. W najbliższej przyszłości czynnikiem najistotniejszym będzie tworzenie bazy pobytowo-usługowej dla turystyki
i wypoczynku. W związku z tym przewiduje się również możliwość, tak jak miało to miejsce dotychczas, lokalizacji na terenie gminy zakładów produkcyjno-handlowo-usługowych nie uciążliwych dla środowiska. Gmina nie zamierza ograniczać dotychczasowej formy wykorzystania walorów turystyczno-wypoczynkowych, w postaci indywidualnego budownictwa letniskowego, jednakże zamierza również preferować kierunki działań inwestycyjnych o szerszym znaczeniu.
Gmina była inicjatorem szeregu imprez o randze powiatowej:
I Powiatowy Dzień Niepodległości w 2000 roku, dożynki i powiatowe dni lasu.
Opr. H. Woźniak
|
