Opowieści /nie/ z tej ziemi
J e n o t
Jeszcze około 80 lat temu jenot żył w stanie wolnym tylko we wschodniej Azji: w Kraju Ussuryjskim, nad Amurem, we wschodnich Chinach, Korei i Japonii. W latach 1928-1958 został aklimatyzowany w europejskiej i środkowo-azjatyckiej części ZSRR, skąd przywędrował również do nas. Obecnie występuje nie tylko w Azji, ale prawie w całej Europie, przy czym najliczniej w krajach graniczących z Rosją.
Jako ciekawostkę można podać, że na terenie byłego Związku Radzieckiego w pierwszej połowie ubiegłego wieku aklimatyzowano także norkę amerykańską i szopa pracza.
W Polsce obecność jenota stwierdzono po raz pierwszy w 1955 r. Aktualnie spotkać go można na terenie całego kraju. Najchętniej przebywa w lasach mieszanych, na terenach nizinnych /do 300 m n.p.m./, ale spotkać go także można na wysokości 700 m, a nawet wyżej. Odpowiadają mu biotopy podmokłe, gęsto porośnięte trzcinami i krzewami oraz bliskość akwenów
i oczek wodnych. Jenot jest mniejszy od lisa, przypomina nieco borsuka. Podobnie jak szop pracz ma czarną otoczkę wokół oczu. Jego futro jest koloru płowego, wpadającego w szary, niekiedy pokrywają go czarne cętki. Poluje głównie nocą zachowując bardzo dużą ostrożność. Ma doskonały węch, natomiast wzrok i słuch słaby. Żywi się głownie pokarmem pochodzenia zwierzęcego, chociaż, zwłaszcza jesienią, chcąc zgromadzić odpowiednie zapasy tłuszczu na zimę, którą częściowo przesypia, nie gardzi także pokarmem roślinnym. W czasie żerowania penetruje brzegi akwenów wodnych. Jest to drapieżnik, który szczególnie wiosną i latem może dokonywać dużych spustoszeń w gniazdach lęgowych ptaków tak na ziemi, jak
i na wodzie, redukując stan kaczek i kuraków. Wiosną może nawet stanowić zagrożenie dla osłabionych saren.
Jako element obcy w naszej szerokości geograficznej nie podlega ochronie /z wyjątkiem okresu rozrodu/. W rejonach występowania głuszca i cietrzewia polować na niego wolno przez cały rok.
Stary Nemrod
