|
Nad Sołą i Koszarawą - nr 24 (151) - rok VII - 15 Grudnia 2004 |
|
|
|poprzedni artykuł| | |spis treści| | archiwum| | strona główna| | następny artykuł| |
|
To tylko pierwsza i ostatnia strofa wspaniałego wiersza, który napisał miłośnik Beskidów, wspaniały mój przyjaciel Marian Konior, na cześć Matki Boskiej Szczyrkowskiej z okazji 110 rocznicy ukazania się Matki Najświętszej dwunastoletniej dziewczynce Juliannie Pezda na tak zwanej Przykrej Kępie w Szczyrku. Według udokumentowanej tradycji rozpoczęło się to od 25 lipca 1894 roku i trwało przez kilka miesięcy. Miejsce to znamy pod nazwą "GÓRKA". Na wieść o tym wydarzeniu na Górkę zaczęły przybywać liczne pielgrzymki ze śpiewem i z modlitwą i jak mówią ówczesne zapiski, a uczestników było tak wielu, że "że aż ziemi było ciężko". Pierwszym elementem religijnym był przyniesiony przez pielgrzymów z Ustronia obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który powieszono na buku, na tle którego Julianna widywała piękną Panią. Początki budowy kaplicy, kaplicy drewnianej to rok 1894. Biedne społeczeństwo Szczyrku, wspomagane różnymi darami od przybywających stale pielgrzymów, powoli budowało kaplicę. Wieści o cudownym miejscu rozchodziły się coraz dalej i w 1912 roku ze składek i darowizn pątników rozpoczęto budowę większej murowanej kaplicy. Oba obiekty dotrwały aż do czasu wybudowania w latach 1948 - 1953 obecnej świątyni. Początki pobytu księży Salezjanów - obecnych stróżów maryjnego ośrodka, datują się po zakończeniu I wojny światowej, gdy przybyli oni z Oświęcimia - najstarszej siedziby synów księdza Bosko w Polsce. Już w 1939 roku rozpoczęli budowę domu zakonnego, którą przerwała wojna, a zebrany materiał zabrali okupanci. Budowa sanktuarium rozpoczęła się już po II wojnie światowej. Jak wspomina współbudowniczy kościoła ks. Bronisław Szymański, który po święceniach kapłańskich został posłany do pomocy ówczesnemu opiekunowi tego miejsca ks. Hipolitowi Władarzowi: Górka w tamtym czasie to było: piękne położenie, wspaniały widok na przeciwległy szczyt Skrzycznego, czyste górskie powietrze, lasy cisza i spokój... Na Górce zastałem drewnianą kaplicę z resztkami historycznego buka. A przy kaplicy trochę większy murowany kościółek - miejsce modlitwy i odprawiania nabożeństw. O początkach budowy kościoła ks. Szymański tak wspomina: Mały kościółek nie mieścił wiernych. Nie było wątpliwości - trzeba zbudować świątynię godną tego miejsca. Kondycja finansowa społeczeństwa była mizerna. Zakupiono cegłę na kościół. Mieszkańcy Szczyrku i wczasowicze wynosili ją na orkę. Inny materiał dostarczano furmankami. Do pracy przychodzili mężczyźni i kobiety. Czasy były takie, że nie było zwykłej betoniarki. Ofiary składane przez wiernych nie zawsze wystarczały. Pamiętam sytuację, kiedy nie było ani jednej złotówki na wypłaty dla pracowników. Udałem się wtedy do Groty i tam w skarbonce znalazłem złożone banknoty w kwocie wystarczającej na wynagrodzenia dla wszystkich. Po kilku latach stanął kościół w obecnych rozmiarach. Tyle ks. Szymański. Rok 1994 był czasem przełomowym dla tego miejsca, dla posługujących tutaj Salezjanów i dla wszystkich pielgrzymów. Była to setna rocznica kultu Matki Bożej Królowej Polski. W tym też roku ks. Bp bielsko-żywiecki Tadeusz Rakoczy poświęcił i konsekrował ołtarz i kościół, zaś 3 maja osobnym dekretem ogłosił kościół lokalnym sanktuarium pod wezwaniem Królowej Polski. Aktualnie posługę w sanktuarium Królowej Polski w Szczyrku pełnią: ks. Bogdan Nowak przełożony Wspólnoty Zakonnej, ks. Marek Dąbek kustosz sanktuarium oraz 5 księży Salezjanów. Na podstawie materiałów uzyskanych od kustosza sanktuarium tekst opracował Kazimierz Semik, zdjęcia ks. Władysław Nowak. Ps. O znaczeniu tegoż sanktuarium dla wiernych i środowiska - w jednym z następnych numerów.
|
|
|
Copyright © Nad Sołą i Koszarawą. Wszystkie prawa zastrzeżone. |
W szczyrkowskiej ziemi, wśród górskich zboczy