Dzwonnica w Soli
Wzniesiona w 1837 r. jest to czworoboczna budowla drewniana o konstrukcji słupowej. Sciany są pochyłe, pokryte w części dolnej gontami, w części górnej pionowo ustawionymi deskami ozdobnie wyrzezanymi u dołu. Ta górna część opatrzona okienkami z czterech stron naśladuje izbice wież drewnianych kościołów. Dach dzwonnicy w kształcie niskiego ostrosłupa o wydatnym okapie jest również kryty gontem z pazdurem i żelaznym krzyżem u szczytu. Sygnaturka o średnicy 46 cm została odlana w 1837 r. przez Leopolda Franciszka Stankiego z Ołomuńca. Dzwonnice tego typu służyły dawniej do dzwonienia „Na Anioł Pański” odpędzania burzowych piorunów oraz informowania mieszkańców o innych nieszczęściach i klęskach żywiołowych.
Tekst: z książki Jana Zalitacza. Rajcza i okolice. 1999 r.
Foto: H. Woźniak
